Welkom

WELKOM op mijn blog.

Ik hoop dat je met veel plezier zult volgen wat er zoal rondom THE5OAKS te beleven valt.


Over de bewoners: HARRY , maatje van Yvon, opa van Nanne en Noud en YVON, (alweer bijna 20 jaar onafscheidelijk) maatje van Harry, moeder van Robbert en Yvonne, oma van Nanne en Noud. Over Jonze labradorvriend Binq, die alweer 2 jaar ons leven deelt. Over de andere dieren die er waren staan nog veel leuke verhaaltjes te lezen.

Ik schrijf over onze belevenissen, de verbouwing, de leuke en minder leuke dingen die op ons dagelijks pad komen. Over dat het heerlijk wonen is op het Overijsselse platteland.

En natuurlijk maak je me heel erg blij met je reactie!

Groetjes Yvon

dinsdag 4 oktober 2011

4 oktober, een dag van herinneren...



Het is vandaag 4 oktober. Voor heel veel mensen betekent dat: Dierendag. Een kleinere groep herinnert zich de Bijlmerramp. 4 oktober 1992 toen een vliegtuig zich in  één van de flats in de Bijlmer boorde.

Een jaar na die ramp, 4 oktober 1993 zaten wij 's avonds om zeven uur ook even naar de herdenking te kijken. Henk (met wie ik getrouwd was) zat ook te kijken. Hij had de hele dag al last gehad van erge hoofdpijn. En hij had nooit hoofdpijn. 's Middags was hij nog naar de huisarts geweest maar die kon niets verontrustends vinden. Maar de pijn werd wel erger en om half acht 's avonds besloten we dat het beter was toch nog maar even kontakt op te nemen met de huisarts. En hij kon gelijk langskomen. Om acht uur kwam hij weer terug. Ik had inmiddels koffie gezet. En terwijl hij in de gang zijn jas ophing riep ik dat de koffie klaar was. Hij riep terug dat hij er aan kwam. En toen hoorde ik een doffe bons. Ik wilde de gang in gaan op te kijken wat er was maar kon de gang niet in omdat ik de deur niet open kon krijgen. Ik zag hem, door het glas van de deur heen, liggen. Ik riep zijn naam. Hij reageerde niet. Zijn zoon en een kennis die net op bezoek was, zijn via de voordeur de hal ingelopen. Ik was inmiddels naar de telefoon gerend om de huisarts te bellen. De huisarts was er binnen een paar minuten. De ambulance die gebeld was liet langer op zich wachten. Er kwamen uiteindelijk 2 ambulances en ze zijn een hele tijd bezig geweest. Tegen 9 uur werd Henk naar Het ziekenhuis gebracht. Ik ben er achteraan gereden.... Blij dat hij nu in veilige handen was.
In het ziekenhuis was het wachten, heel lang wachten. Tegen half elf kwam er een arts en hij vertelde ons dat Henk was overleden. Toen we rond twaalf uur thuis kwamen was het zo onwerkelijk.... Hij was er niet meer. Nooit meer. Het heeft lang geduurt voor ik dat echt besefte.
Elk jaar speelt die film weer af op 4 oktober. En ook de dagen daarvoor ben ik er veel mee bezig. En al is het nu al weer 18 jaar geleden op deze dag lijkt het zoveel korter.....

Het leven is zo onvoorspelbaar. We gaan er altijd van uit dat ons niets kan overkomen. Het gebeurt altijd bij een ander. Totdat je zelf met die verschrikkelijke werkelijkheid wordt econfronteerd: Het kan zomaal de laatste dag zijn van jou of van een geliefde.

Sindsdien probeer ik echt elke dag te zien als een geschenk. Als 24 uur waar ik ten volle van moet genieten.

3 opmerkingen:

Makkie zei

Wow, das ook heftig!....ben even stil....

Ineke-A zei

Yvon, wat heb je veel meegemaakt en wat heftig. Ja, zo heeft iedereen wel 1 dag of meerdere vol van herinneringen. Wens je heel veel sterkte. Groetjes Ineke Hulzebos

Kavita zei

Ik herinner me je verhaal als de dag van gisteren. Nog steeds even onwerkelijk als 18 jaar geleden. Ongelooflijk, onvoorstelbaar en ook ik sta er elk jaar nog even bij stil....

18 jaar alweer....Op het tijdstip van zijn heengaan, kwam mijn vader thuis en hebben we samen gebeden, zomaar, midden op de avond. Het staat allemaal nog vers in mijn geheugen gegrift!

Er is een fout opgetreden in dit gadget