Welkom

WELKOM op mijn blog.

Ik hoop dat je met veel plezier zult volgen wat er zoal rondom THE5OAKS te beleven valt.


Over de bewoners: HARRY , maatje van Yvon, opa van Nanne en Noud en YVON, (alweer bijna 20 jaar onafscheidelijk) maatje van Harry, moeder van Robbert en Yvonne, oma van Nanne en Noud. Over Jonze labradorvriend Binq, die alweer 2 jaar ons leven deelt. Over de andere dieren die er waren staan nog veel leuke verhaaltjes te lezen.

Ik schrijf over onze belevenissen, de verbouwing, de leuke en minder leuke dingen die op ons dagelijks pad komen. Over dat het heerlijk wonen is op het Overijsselse platteland.

En natuurlijk maak je me heel erg blij met je reactie!

Groetjes Yvon

zondag 1 juli 2012

Ongelukken zitten in heel kleine hoekjes....

Het was een dinsdag . Een mooie zonnige dag. Ik had het druk, erg druk. Robbert was net een week uit het ziekenhuis na een acute blindedarmontsteking. Veel van het huishoudelijk werk was blijven liggen en we zouden die dag logees krijgen dus er was nog veel te doen. Stofzuigen, een dweil door de kamer. En zoals gewoonlijk liep ik lekker op blote voeten door het huis. Ik wilde net de stofzuiger ophalen die nog boven stond toen ik merkte dat onze hond Nouska er tussenuit was geknepen. En dat deed hij altijd op een heel slimme manier. Aan de binnenkant van de voordeur zat een kruk en hij ging dan tegen de deur opstaan en drukte de deurkruk naar beneden en weg was meneer dan.....
En omdat ik wist waar hij het liefst naar toe liep (weiland, sloot, nat, smerig, je snapt het wel) ik er dus als een speer (nog steeds op blote voeten)  achteraan. Gelukkig kon ik hem nog net te pakken krijgen voor hij de moddersloot in dook. Hij was nog schoon maar mijn voeten zagen er niet uit. Dus thuisgekomen gelijk naar boven om ze te wassen. Maar boven gekomen bedacht ik me en wilde de stofzuiger eerst nog even naar beneden brengen. Waarom? Ik weet het niet. Domme aktie zo bleek een minuut later. Want toen lag ik met stofzuiger onder aan de trap. Ongeveer halverwege gleed mijn linkervoet uit over de slang. en zo gleed ik naar beneden. Helaas gleed mijn rechtervoet niet mee maar sloeg dubbel op elke tree.

En daar lag ik. Onder aan de trap, misselijk van de pijn.  Robbert hoorde het en kwam de gang in rennen en bedacht zich niet. Ik hoorde hem de kamer inrennen en de telefoon pakken. Hij wist het nummer van de huisarts uit zijn hoofd (dat denk je niet van een jongen van 8 jaar). Vlak  voor ik viel had  Robbert de voordeur open gezet voor de schilder en die was begonnen met het schilderen van de voordeur. De man had mij dus van de trap zien vallen, schrok zo dat hij de deur dichttrok en wegliep. Leuk.... zo'n man die mij daar liet liggen.... Gelukkig was oom Johannes (zoals wij onze huisarts noemden) binnen een paar minuten bij ons. Tja en dat werd ambulance en richting ziekenhuis. Robbert bleef alleen achter. En daar lag ik in de ambulance, met mijn moddervoeten te janken van de pijn. Oh wat schaamde ik me. Gellukig stelde de ambulance broeder me gerust. "Ach mevrouw we zien echt het verschil wel tussen oud en nieuw vuil" bromde hij.... In het ziekenhuis aangekomen gelijk door naar de OK waar ik werd geopereerd. Begin van de middag was ik weer een beetje aanspreekbaar. Pijn heel veel pijn en zorgen om hoe het thuis ging. Robbert was 8, DD 14 jaar. Dus de thuiszorg werd gebeld. Dan denk je dat er hulp zal komen. Nou nee dus want er kan geen hulp geboden worden in een gezin waar niet minstens één volwassene aanwezig is. Gevolg? Mijn kinderen zijn drie weken alleen thuis geweest zonder hulp. Gelukkig hadden we een achter buurvrouw die hen 's avonds warm eten bracht en een oogje in het zeil hielp.
Je zult snappen dat ik zo blij was toen ik naar huis mocht. Helaas kon ik nog niet lopen en met behulp van buren is er een bed in de woonkamer gezet. En de hulp? Tja... die kwam pas twee weken later. Gelukkig was er weer die Tunesische buurvrouw die 's avonds om tien uur de gordijnen dicht kwam doen, de hond nog een uitliet en alles afsloot. . Ik weet nog dat mijn collega op bezoek kwam in het ziekenhuis en ik voorspelde dat ik echt binnen 6 weken wel weer op de been zou zijn. Hij voorspelde dat het minstens drie maanden zou duren. Ik moest drie weken in het ziekenhuis blijven en daarna volgde nog enkele weken thuis waarin ik op bed moest blijven. Helaas voor mij gebeurde het ongeluk net in de periode dat ik bezig was voor het examen van de opleiding die ik volgde aan de Hogeschool Haarlem. Dus gestrest lag ik in het ziekenhuis. Voer jaar werken, gezin en studie lag achter mij. Ik moest er niet aan denken nog een jaar over te moeten doen In die drie weken heb ik nog veel werk gedaan om toch examen te kunnen doen. En gelukkig heb ik examen kunnen doen al was het zittend in de rolstoel. En ik ben geslaagd. Die periode is alweer 25 jaar geleden , 13 operaties en heel veen pijn later. Ik heb sinds die dag nooit meer normaal kunnen lopen....... Wat ik het meeste heb gemist in al die jaren? Het op blote voeten in het gras, op het zand, langs het strand kunnen lopen. Lekker een dag door de stad slenteren. En gewoon 's morgens opstaan zonder eerst de aangepaste laarzen aan moeten doen. Gelukkig nu het huis (eindelijk) is aangepast heb ik het wel een stuk gemakkelijker gekregen. Ik kan gelijk in mijn stoel gaan zitten en eerst rustig bijkomen, ontbijten, krantje lezen. Zelfs eerst even lekker buiten zitten.... 

2 opmerkingen:

Floor zei

Heeft lang geduurd dat aangepaste huis, maar fijn dat het er nu dan toch eindelijk van gekomen is.
Groetjes,
Floor

Bianca zei

Wow, dat klinkt effe heftig zeg!
Dan heeft het inderdaad eigenlijk (te) lang geduurd voor je een aangepast huis hebt.
Ik kom zelf geregeld van de trap af stuiteren, maar meer dan blauwe plekken heb ik gelukkig nooit gehad. En de beslissing dit weekend dat er nu ook boven een stofzuiger moet komen,omdat ik niet meer met de stofzuiger de trap op en af kom lijkt wel heel toevallig. Als ik in toeval geloofde......

Er is een fout opgetreden in dit gadget