Welkom

WELKOM op mijn blog.

Ik hoop dat je met veel plezier zult volgen wat er zoal rondom THE5OAKS te beleven valt.


Over de bewoners: HARRY , maatje van Yvon, opa van Nanne en Noud en YVON, (alweer bijna 20 jaar onafscheidelijk) maatje van Harry, moeder van Robbert en Yvonne, oma van Nanne en Noud. Over Jonze labradorvriend Binq, die alweer 2 jaar ons leven deelt. Over de andere dieren die er waren staan nog veel leuke verhaaltjes te lezen.

Ik schrijf over onze belevenissen, de verbouwing, de leuke en minder leuke dingen die op ons dagelijks pad komen. Over dat het heerlijk wonen is op het Overijsselse platteland.

En natuurlijk maak je me heel erg blij met je reactie!

Groetjes Yvon

vrijdag 27 april 2012

te koop


Weer een paar boeken gevonden die niet meer in de kast passen en dus een andere boekenkast zoeken....


















€ 7,50 exclusief verzendkosten




€ 10,00, exclusief verzendkosten

100 Bloemen Om Te Haken En Te Breien


€ 5,00 exclusief verzendkosten

De mooie kant van.....

een regenbui.
Gisteravond zagen we de laatste zonnestralen op de bomenschijnen. Aan de andere kant werd de lucht steeds donkerer en was er een flinke regenbui en dit is dan het resultaat. Zo schitterend. En eigenlijk niet in een foto te vangen.  regenboog...... Maar natuurlijk toch een poging gewaagd.


Het huisje....



Het “huisje”  zoals het er vermoedelijk ooit heeft uitgezien……….
Jarenlang, misschien al wel langer dan honderd jaar stond in een buurtschap een huisje. Het was een klein boerderijtje. Je weet wel zo’n boerderijtje waar je vanuit de stal zo de woonkamer binnen loopt. Met een klein zijkamertje dat als keukentje dienst doet. Nou ja, keukentje, er was een aanrecht, maar het water liep niet via een riolering weg, nee het liep  vanaf  de afvoer van het aanrecht rechtstreeks naar buiten, waar het in een gootje terecht kwam dat het water naar de sloot voerde. In het achterhuis, de deel, was het “gemak”. Een hokje met daarin een plank met een gat er in. In dat gat paste een deksel, want luchtverfrissers waren er nog niet en “”brillen met een deksel” waren nog helemaal niet uitgevonden. Maar…. de mensen die er woonden waren er tevreden mee. Op de deel was een hoek waarin de varkens stonden. Later een paard. In de woonkamer waren twee bedsteden waarin de bewoners ’s avonds gingen slapen. Dan was het nog lekker warm in de kamer.
Groter was het huisje niet. Maar jarenlang  woonde ze er tevredenheid en geluk.

Maar…. toen kwam de vooruitgang. Alles moest anders, beter,  mooier, comfortabeler. En helaas gingen ook de bewoners  met hun tijd mee gaan.
De mooie schouw werd weg getimmerd  achter schrootjes, want die waren “in”.
Over de mooie oude boeren plavuizen in de woonkamer werd  vaste vloerbedekking gelegd. Maar erg handig was dat niet want al het vuil van buiten liep zo de kamer in.
In de ogen van de “moderne” buurtschapbewoners  waren de bewoners van “het huisje” nog steeds veel te ouderwets, ze gingen niet genoeg met hun tijd mee. Maar dat wilden de bewoners ook helemaal niet. Ze waren tevreden.
Met de vooruitgang is helaas ook dat woord verdwenen.

De laatste bewoonster overleed en het huisje kwam leeg te staan.
En toen zag een “modern” mens, die wel met zijn tijd meeging, zijn kans.
Het huisje veranderde van eigenaar. Het  werd flink onder handen genomen.
Het doel was er een modern, mooi, van alle gemakken voorzien huis van te maken. Er werd gesloopt, bouwmaterialen werden af en aan gesleept. Maar toen, plotseling, ging het niet zo snel en voortvarend als wel gedacht was.
Zonder begrijpbare redenen kwam al die verbouwerei tot stilstand. Over de bergen stenen groeide onkruid Op het hout dat buiten overal lag groeide mos, en  nog weer later begon het te rotten. Langzamerhand  daalde de rust weer over wat eens zo’n mooi rustiek boerderijtje was geweest.
Maar van wat eens een mooi sfeervolle huisje  was geweest met zijn mooie ouderwets voortuintje, het  keurig aangeharkte grint, de geknipte heg, was helaas niets meer over. Het was niet meer dan een ruïne. Steeds meer ging het huisje achteruit. En nu vraagt iedereen zich al weer jaren af wat er mee gaat gebeuren.

Dus, vertel mij niet dat vooruitgang altijd verbetering betekent. Vaak wordt er te hard van stapel gelopen en komt de trein tot stilstand en nog vaker gaat het daarna snel bergafwaarts.
Over een aantal jaren is  er een heel bijzonder monument bij .
Het wordt dan   het monument van de vooruitgang.

Als voorbeeld voor de mensen : HOE HET NIET MOET.

donderdag 26 april 2012

Om over na te denken


Hoe is het toch mogelijk dat wij als geborenen in de 50-er/60-er/70-er jaren, nog leven?!?


Volgens de theorieën  zouden we toch al lang dood moeten zijn?  
Waarom?   Lezen maar!

Y     Wij zaten in auto's zonder veiligheidsstoeltjes, gordel of airbag.

Y     Onze bedden en speelgoed waren geschilderd met verf vol lood en cadmium. En het speelgoed paste vaak in een schoenendoos. 

Y     Boven aan een trap was geen hekje; wie te ver ging kukelde naar beneden.

Y     Als je wakker werd in bed hoorde niemand dat, er waren echt nog geen babyfoons, en als er echt iets was moest je hard schreeuwen voordat je ouders het merkten.

Y Als we 's winters naar bed gingen dan hadden we een vest aan, sokken aan en kregen een warme kruik mee want...... het vroor dat het kraakte in de slaapkamer. 's Morgens werd je wakker met beroren dekens en ijsbloemen op de ramen. 

Y Regenpakken bestonden niet, en windjacks al helemaal niet. Je verplaatsen deed je lopend of op de fiets en als het koud was, verkleumde je en als het regende werd je drijfnat.

Y     Flessen met gevaarlijke stoffen en alle apotheekflessen konden we gewoon met onze handjes en beperkte motoriek openen.

Y     Poorten en deuren gingen gewoon dicht en als je met je vingers er tussen zat waren ze weg,

Y     Op de fiets zat je achterop met je poeperd op de bagagedrager en probeerde je je vast te houden aan de schroefveren van het zadel voor je.

Y     Een helm hadden ze nog niet eens op een bromfiets, laat staan op een  fiets.

Y     Water dronken we uit de kraan, niet uit een fles.

Y     Kleur en smaakstoffen moeten ook toen al bestaan hebben, want zo rood, groen of geel als die limonade toen was, zie ik ze nu echt niet meer.

Y     Een kauwgom legde je 's avonds op het nachtkastje en stak je 's morgens weer in je mond.

Y     Op school hadden ze maar één maat bank en met zo'n heerlijk gevaarlijke klep eraan.

Y     Schoenen waren meestal al ingedragen door broer, zus, neef of zo, en ook je fiets was of te groot of te klein.

Y     Een fiets had geen versnellingen en als een band kapot was leerde je vader je zo snel mogelijk om hem zelf te plakken.

Y     We gingen 's morgens weg van huis en we kwamen terug als de straatverlichting aan ging. Niemand wist in de tussentijd waar we waren en we hadden geen GSM mee!

Y     Het bos of een park was een plek om te spelen en geen vieze mannetjesverzamelplek.

Y     Als we naar een vriendje gingen, liep je er gewoon naar toe, je hoefde niet aan te bellen en ook geen afspraak te maken. Er ging ook geen volwassene met je mee.

Y     Wij aten ook al koekjes en kregen brood met veel boter en werden toch niet dik.

Y     We dronken uit dezelfde fles als onze vrienden en niemand werd er ziek van.

Y     Wij hadden geen Playstation, Nintendo, X-box, 64 televisiezenders, videofilms, dvd, surround sound, eigen televisies, computer , internet of mobieltje. Wij hadden vrienden! En speelden buiten!

Y     De televisiezender begon pas om 18.00 uur. Dan kwam een uurtje wat leuks voor kinderen en oh wee als je daarna durfde op te staan om op een knopje van een andere zender te duwen (die zaten aan het toestel vast). Pa bepaalde wat en hoe lang je daarna nog keek.

Y     We hebben ons gesneden, botten gebroken, tanden uitgevallen en hier werd niemand voor naar de rechter gesleept. Dat waren gewoon 'ongelukken en soms kreeg je er ook nog zelf een extra pak slaag voor.

Y     Wij vochten en sloegen elkaar soms groen en blauw, er was geen volwassene die zich er druk over maakte, laat staan dat je een lieveheersbeestje op je jas knoopte.

Y     Pedagogisch verantwoord speelgoed maakten we zelf; met stokken sloegen we naar ballen, we bouwden zeepkisten en merkten onder aan de berg dat we de rem vergeten waren.

Y     We voetbalden op straat, en alleen wie goed was mocht mee doen; wie niet goed genoeg was moest maar blijven kijken en leren omgaan met teleurstellingen.

Y     Op school zaten ook domme kinderen. Zij gingen en kwamen op dezelfde tijd als wij en kregen de zelfde lessen. Zij deden soms een klas nog een jaar en daarover waren ook geen discussies op ouderavonden. De meester had altijd gelijk.

Y     We smeerden onze boterhammen zelf, met een grote mensen mes, en als je ze vergeten was kon je op school niets kopen! Als je de korst niet at had je een beetje meer honger de rest van de dag.

Y     Wij gingen met de fiets naar school, helemaal zelf, ook in de winter! En we hadden geen dikke winterjacks of snowboots!

Y     Als je moeder aan de huisdeur naar je zwaaide was je een watje!

Y     Als je problemen veroorzaakt had waren je ouders het eens met de politie.Ze kwamen wel om je te halen, maar niet om je er uit te lullen.  Onze daden hadden consequenties. Dat was duidelijk en je kon je niet verstoppen.

Y     Wij hadden vrijheid, mislukkingen, succes en verantwoordelijkheid.We hebben moeten leren er mee om te gaan.

Y     Onze generatie heeft veel mensen voortgebracht die problemen kunnen oplossen, innovatief bezig zijn en daarbij risico durven nemen en instaan voor de gevolgen.

 Hoor jij ook daar bij? 
GEFELICITEERD! 
WIJ WAREN HELDEN!



woensdag 25 april 2012

Colette Berends




Vanmorgen las ik het bericht dat Colette Berends is overleden. 
Een bijzonder mens is niet meer.
Ik heb Colette leren kennen in 2009 tijdens de open dagen van De Naaidoos in Nieuw Buinen. Zij hield een lezing en daar zijn Christina en ik naar toe geweest. Toen we hoorden dat ze ook cursussen geeft hebben wij ons daar voor opgegeven. 

Helaas heb ik door omstandigheden de cursus niet helemaal kunnen afmaken maar het werk in wording staat nog steeds op mijn UFO-lijst. Toch bleef er wel kontakt. 
Een tijdje geleden ontmoette ik haar weer. Toevallig allebei op weg naar een quilttentoonstelling. Eerst samen koffie drinken en bijpraten en daarna de tentoonstelling bekijken. Ik heb Colette niet zo goed gekend maar de keren dat ik haar heb ontmoet heb ik haar warmte, belangstelling en toegankelijkheid ervaren.
 En dan natuurlijk de creatieve kant van Colette. Een echte kunstenaar met stof dat was ze. Haar werk is met geen ander werk te vergelijken. Uniek! En ik ben blij dat ik in de gelegenheid ben geweest haar werk te mogen zien. 

Als je meer wilt weten over deze bijzondere vrouw dan kun je op deze Site meer over haar lezen.
Een aantal werken kun je HIER vinden.

Op internet is HIER een condoleanceregister geopend.




dinsdag 24 april 2012

Mijn ontwerp voor de Storm at Sea

Ik ben een beetje aan het puzzelen  geweest met het blok Storm at Sea. En dit is het resultaat. Ben er nog niet helemaal uit maar het begint er op te lijken.

Site van de week....

Al heel lang staat op mijn wensenlijstje de Storm-at-Sea.
Storm at Sea quilt block

 En toen kwam ik DEZE SITE tegen. En daar staan zoveel leuke voorbeelden op over de verschillende patronen die je kunt krijgen met dit blok. Een echte aanrader..... In de zijbalk staat een link naar het patroon.


Het verhaal van.....



Cliff en haar kittens. Cliff was de eerste poes die haar intrede deed in huize "The5oaks".
Samen met haar broertje Elvis (de kinderen vonden dat wel leuke namen) maakte ze het huis onveilig. Het waren half-siamezen en dat lieten ze dan ook duidelijk merken. Helaas is broertje Elvis een jaar na onze verhuizing onder een auto gekomen en bleef Cliff alleen achter.


Cliff was een heel bijzondere poes. Ze was gek op tafeltennis en gedroeg zich meer als hond dan als kat.

En toen bleek ze zwanger. En ze werd moeder van 5 kittens. Al snel hadden we het gevoel dat ze er niet zoveel om gaf. Ze kwam netjes meerdere keren per dag binnen om ze te zogen maar was dan snel weer weg. En de kittens bleven dan alleen achter.

Maar toen was daar..... ROCKEY.
Zij ontfermde zich onver de kittens en hield er goed de wind onder. Zodra er uit de mand geluiden kwamen dan trippelde ze er naar toe en keek of er niets aan de hand was.
Al snel zagen de poesjes Rockey als 2e "moeder".









Overal waar Rockey lag kwam je wel een of meer van de poesjes tegen. Hij was er bij als er geknokt werd en heeft ze eigenlijk verder opgevoed.



Af en toe zag je moeder en kittens nog we samen liggen maar steeds meer ging ze ze uit de weg.



Twee van de kittens kregen een nieuw tehuis en drie bleven hier wonen. Tja met drie kinderen in huis die alle drie een eigen kat willen was de dat enige oplossing. We gaven ze namen:
Peter (omdat het de stoerste was),










Josefien(omdat het het enige meisjes was en ze zich als prinses door haar broertjes liet bedienen) en Doopy (Hij loensde een beetje en had grote oren).
En toen op een dag kwam Cliff niet meer thuis. We hebben gezocht, geroepen maar ze bleef onvindbaar. Wat is er met haar gebeurd? Is ze bewust weggelopen omdat het haar te druk werd? Is ze verdwaald? In een val gekomen, onder een auto? We weten het niet.

De drie musketiers bleven achter. Maar waren al snel onafscheidelijk. Zelfs als er op schoot gelegen wilde worden moest je rekening houden met alledrie.  Overal kwam je ze tegen. Of het nu in een vaas was. Of in een doosje met glazen




Maar het meest bijzondere was Doopy. Hij was gek op water. Waar wateer was, was Doopy. Waste je de auto? Doopy zat op het dak. En hij kon je werkelijk dol maken met zijn geschreeuw om de tuinslang aan te zetten.








En Josefien? Zij gedroeg zich als een echte prinses. Als ze iets wilde dan deed haar broertje het woord. Ze waren onafscheidelijk. En toen op een dag vonden we Peter. Doodgereden lans de kant van de weg. En toen waren er nog maar twee poesjes over.









Helaas is ook Doopy op een dag spoorloos verdwenen. En Josefien? De eerste tijd was ze ontroostbaar maar al snel wist ze haar plekje bij de hond te vinden en toen we later Tijger kregen had ze weer een nieuw maatje maar zo hecht als ze met haar broertje was is het nooit meer geworden. Josefien is 16 jaar bij ons geweest en toen werd ze ziek. In maart 2010 hebben we haar in laten slapen. In al die jaren heeft ze nog nooit iemand gekrapt. Een lievere poes heb ik nooit gehad.


vrijdag 20 april 2012

Lily en Madisson


Op het blog van Chris las ik het ontroerende verhaal over de blinde Deense dog Lily.


Playful: Lily's lack of sight has heightened her other senses so she can often tell if Maddison is nearby without the pair touching
En na het stuk gelezen te hebben ging ik op zoek naar meer nieuws over deze twee bijzondere honden. Helaas was het minder goed nieuws wat ik tegenkwam. In juli 2011 zijn de honden naar een dierenasiel gebracht omdat de eigenaar niet langer voor ze kon zorgen. Er moest dus een nieuw tehuis worden gezocht voor beide honden want ze waren onafscheidelijk.
Eind oktober 2011 leek het er een happy end te komen voor de honden. Ze werden geadopteerd. Helaas ging het niet goed bij hun nieuwe baas. Door alle veranderingen was er grote stress ontstaan bij Lily, de blinde dog. Haar nieuwe omgeving maakte haar onzeker en dat  uitte ze door haar maatje Maddison aan te vallen. Het kwam zelfs zover dat ze niet meer bij elkaar konden zijn. De familie wilde wel Madisson houden maar Lily werd teruggebracht naar het asiel. Alhoewel er heel veel inspanning is geweest om de twee weer bij elkaar te brengen is dat niet gelukt.

Lily the Great Dane
Gelukkig is eind december 2011 iemand gevonden die Lily een fijn nieuw tehuis wil bieden. Ze zal geen dierenmaatje meer accepteren maar met een fijne nieuwe baas die veel  met haar wandelt ziet het er naar uit dat het toch eind goed al goed is. Inmiddels hebben beide honden zich helemaal aangepast aan de nieuwe situatie.

vrijdag 13 april 2012

Mistig

 De dag begon grijs en flink mistig. Rond een uur of tien zag ik dit:
Onze eekhoorn. Maar door het grijze weer moeilijk te onderscheiden. Gelukkig hebben we daar de digitale mogelijkheden voor en na wat aanpassingen kwam de foto er zo uit te zien:
Zo, dat is wat duidelijker. Vermoedelijk hebben een aantal vogelpaartjes hun nest in de grote den gebouwd. Het bezoek van de eekhoorn werd dan ook niet op prijs gesteld. Er werd druk gefladderd en zelfs chijnaanvallen uitgevoerd om de eekhoorn te laten beseffen dat hij  zich op verboden terrein bevond.  Maar dan hadden ze het helemaal mis want deze den is ook territorium van onze eekhoorn. Dus hij liet zich niet verjagen en op een gegeven moment zat hij bijna bovenin. Daar was het hem om te doen was. De zaadjes die nog in de kegels verstopt zaten. En kegels genoeg dus hij kon zich te goed doen.
Het is zo leuk om dat tafereel van afstand mee te mogen beleven.....

donderdag 12 april 2012

AF!!!!!


 AF!!!!! De verbouwing is klaar. Vandaag zijn de deuren voor de kastenwand geplaatst en is in de nieuwe slaapkamer het laminaat gelegd. Nu kan het inrichten beginnen. De badkamer is al in gebruik en nu is de inrichting van de kastenwand aan de beurt. De wasmachine en droger kunnen naar beneden en dan als laatste de slaapkamer. Maar we doen het rustig aan dus zal het nog een week of twee duren voor we echt beneden zullen slapen. Het bloemetje heb ik van Chris gekregen. Een medeblogster en quiltster die vandaag in de buurt was en gezellig langs kwam vanmiddag. Dus een dubbel leuke dag vandaag.....


ontmoeting

Door de mogelijkheden van internet kom je als quiltster met andere quilters in contact. Via een forum of een blog. Zo is het ook bij mij begonnen. Via een forum leerde ik andere quiltsters tegen. Ik gaf me op voor een quiltdag of weekeind en dan kom je ze in levende lijve tegen. Sommige ontmoetingen voelen gelijk goed. En bij andere ontmoetingen ontbreekt de klik.

In de loop van de jaren heb ik heel leuk kontakten gekregen. Zelfs vriendschappen zijn er ontstaan. Maar ik blijf het altijd een beetje eng vinden om in te gaan op een mailtje van iemand dat ze in de buurt zijn en langs willen komen. Zo kreeg ik dinsdag van  een blogster een mailtje dat ze "in mijn buurt" kwam en of ik het leuk vond als ze langs zou komen. Spannend.... Ik ken haar alleen van haar blog. Maar niet geschoten, altijd mis. Dus we hebben een afspraak gemaakt en vanmiddag rond half twee was ze er. Ik kreeg een mooie bos gele rozen en die staan nu te pronken op tafel.

Over wie heb ik het eigenlijk ? Over HAAR. en dat is Chris.
En alhoewel ik alleen voor mijzelf  spreek, het was heel erg gezellig.  Het leuke is dat we tot ontdekking zijn gekomen dat we allebei op dezelfde school hebben gezeten. En natuurlijk kwam ook onze gemeenschappelijke hobby ter sprake. Gisteren had ik bij Lohuis-Tijhuis een nieuw boek gekocht. Een geweldig  boek met geweldig mooie patronen.   Applicatiepatronen van echte wilde en weide bloemen. Zo levensecht gemaakt. En Chris was het met me eens. We hebben dus echt zitten genieten van dit mooie boek.



De middag was te snel voorbij.  Chris kreeg ook de primeur om de laatste resultaten van de verbouwing te kunnen zien die net vandaag zijn afgemaakt. De vloer in de nieuwe slaapkamer en de deuren voor de kastenwand.  Chris, leuk dat je er was en dat ik je nu in persoon heb leren kennen. Ik hoop dat je het net zo leuk hebt gevonden als ik. Zeker voor herhaling vatbaar.


Er is een fout opgetreden in dit gadget