Welkom

WELKOM op mijn blog.

Ik hoop dat je met veel plezier zult volgen wat er zoal rondom THE5OAKS te beleven valt.


Over de bewoners: HARRY , maatje van Yvon, opa van Nanne en Noud en YVON, (alweer bijna 20 jaar onafscheidelijk) maatje van Harry, moeder van Robbert en Yvonne, oma van Nanne en Noud. Over Jonze labradorvriend Binq, die alweer 2 jaar ons leven deelt. Over de andere dieren die er waren staan nog veel leuke verhaaltjes te lezen.

Ik schrijf over onze belevenissen, de verbouwing, de leuke en minder leuke dingen die op ons dagelijks pad komen. Over dat het heerlijk wonen is op het Overijsselse platteland.

En natuurlijk maak je me heel erg blij met je reactie!

Groetjes Yvon

zaterdag 29 november 2014

Midwinter

Midwinterhoorn

At ’n damp lankzaam trekt oaver ’n es
en at zowat weer harfst hef ewes,
de beum’ de leste blaa löss loat
en wie weer ’n advent in goat.
Dan loopt wie ’n moal weer langs de schure
en griept ’n mirrewinterhoarn van de mure.
De tiet van  ’t bloazen kump weer an,
veur alleman dee ’t wil en kan.

De leu loopt weer te hoop
en heurt den oalen roap,
wied klinken oaver ’t land.
En argens an nen dannbos rand,
blös weer nen ander ’t wieder hen
Noar woar d’r ene steet in ’t ven.
Zo röp den een den aander too
van ’t wichke en zie va en moo.

‘s Aovends in den oelen vlog,
met den steern al helder an de log.
Van den dreekönegen dag,
is ’t leste moal at ’t bloazen mag.
Veur dissen Karst is ’t weer gedoan,
wie könt weer noar de kökn goan.
En ’n hoarn geet weer noar de schure,
an ’n oalen spieker in de mure

Marice van Hessen


vrijdag 7 november 2014

Ramp

 Jullie kunnen je vast nog wel de foto's herinneren van onze vakantie in juni van dit jaar.
De heerlijke tijd die we in de hyter in Flam Kirke hebben doorgebracht.
Genietend van de idylle van dit kleine dorp, de schitterende natuur en de mooie waterval.



  Het dorpje dat op de Unesco werelderfgoedlijst staat.

 De mooie waterval die je 24 uur per dag hoort klateren.
 De brug over de rivier en het mooie kerkje




 Het leuke bergweggetje naar de hyter toe.
 En het uitzicht op het dorp. Zo mooi!
En toen, vorige week hoorde ik op het journaal dat het ook in Noorwegen heel erg hard had geregend.
Je luistert er naar maar ach..... hier had het ook hard gewaaid en was er veel water gevallen.
 Totdat ik op internet ineens foto's en video's zie van hoe erg het is geweest. En terwijl we naar een filmpje zitten te kijken realiseren we ons ineens dat we zitten te kijken naar de plek waar we van de zomer zo'n mooie tijd hebben gehad. En dan komt het ineens wel binnen.
Het is bekend terrein. Je kent de mensen, de omgeving. En al was het "maar" vakantie, het wordt ineens persoonlijk.
Het eens zo mooie dorp.... 
En dan valt er zoveel water dat het niet te verwerken is en in een nacht is de hele vallei een woestenij. Onbereikbaar voor verkeer omdat grote delen van de wegen zijn weggeslagen. 
Veel huizen zijn door het natuurgeweld met het water meegesleurd. 
Kortom: Flamkirke is bijna niet meer. Meer dan de helft van de huizen zijn er niet meer.

 

Je moeilijk voor te stellen wat er met je gebeurd als je 'je huis voor je ogen in het water ziet verdwijnen.




 De flamgahne was naar hogere grond gereden omdat ook de haven was ondergelopen.



De school en de brug naar de school ..  zwaar beschadigd.

 De vraag is of Flamkirke ooit weer wordt zoals het was.....

HIER  en ook HIER kun je een filmpje zien van de geteisterde Flamvallei. 
Er is een fout opgetreden in dit gadget