4 oktober

Voor heel veel mensenbetekent 4 oktober DIERENDAG.

Voor veel anderen is 4 oktober de dag waarop in 1992 een vliegtuig van El-AL neerstortte in de Bijlmer.  Een dag waarop ze familie of vrienden verloren.



Voor mij is het de dag waarop in 1993 Henk overleed.

 Dus 4 oktober is een dag die door veel mensen verschillend wordt beleefd.
4 oktober is dus een dag van gemengde gevoelens.

Maar voor de meesten is het toch de dag waarop we onze dieren extra verwennen. Het is geen toeval dat werelddierendag jaarlijks op 4 oktober wordt gevierd Het is van oorsprong de feestdag van Franciscus van Assisi, de heilige die volgens de legende zelfs preekte voor dieren. Franciscus trok zich het lot aan van alle zwakke schepselen Gods: zieken, armen maar zeker ook dieren. Als de dierenvriend vandaag ,768 jaar na zijn dood (op 3 oktober), in staat zijn vanuit de hemel neer te kijken op Nederland dan zou hij waarschijnlijk met trots - of misschien enige gene - tot de conclusie komen dat (huis) dieren in onze westerse maatschappij wel heel erg in de watten worden gelegd.
Ze hebben zelfs een eigen politie en eigen volksvertegenwoordigers.

Maar tegenover dat luxe vertroetelen staat nog altijd groot dierenleed:

Plofkippen,

Overvolle stallen

Doorgefokte dieren. 

Heel veel eigenaars en fokkers zouden een bezoek van de dierenpolitie verdienen. Of misschien beter: een rake preek in de geest van Franciscus. 

Om die reden heeft de dierenbescherming de week voorafgaande aan dierendag uit geroepen tot de week van de vergeten dieren.

Geen leuk verhaal over 4 oktober maar toch is het goed om daarbij stil te staan. Dat wil niet zeggen dat ik 4 oktober mijn eigen dieren vergeet. Maar ik denk ook aan alles waar 4 oktober nog meer voor staat.

Te gast bij de kapucijnen.

Het is weer voorbij.
Het waren vier indrukwekkende dagen. Was van te voor best wel gespannen wat het allemaal zou brengen en hoe ik het zou ervaren.
Maar ik had mezelf voorgenomen om overal "open" voor te staan.
En dan nu  het "verslag" van hoe de dagen zijn verlopen. Ik heb veel reacties gehad dat jullie nieuwsgierig zijn hoe quilten in een klooster is geweest.
Rond half acht kwamen we aan bij het kapucijnenklooster in Velp (bij Grave).
We zouden de vier dagen doorbrengen in het Clarahuis, het gastenhuis van het klooster.

En daar zit je dan met tien dames die zich ook hebben opgegeven voor deze midweek "quilten in het klooster".
Eerst even koffie drinken.
Dan is het tijd om je kamer op te zoeken, je spullen uit te pakken en rond negen uur is dan de officiële kennismaking.
Tegen 11 uur is het echt tijd om je slaapkamer op te zoeken.
Slapen.
Maar dat valt niet mee.
Zoveel indrukken na een (toch wel erg) lange dag maakt dat het pas diep in de nacht is als ik in slaap val.
Ik had het raam open laten staan en het was koud, erg koud maar te moe om het raam dicht te doen wordt ik om kwart over zes wakker van de wekker.
Want het is vroeg opstaan in het klooster.
Rond kwart over zeven is het de tijd om naar de kapel van het klooster te gaan voor het eerste ochtendgebed. 

Want het is belangrijk dat gasten meeleven met de dagorde van de leefgemeenschap: samen bidden, zingen, eten en ook afwassen. En dat drie keer per dag. 

Na de eerste gebedsdienst in de kapel, waarin het stil zijn best even moeilijk is (20 minuten is dan echt lang hoor) lopen we in stilte door de gangen van het klooster 

naar de refter (eetzaal) waar we ontbijten en ook dat gebeurt in stilte. Het enige geluid is het geluid van de messen en vorken. 

Dan, om half negen, na het slotgebed mag er weer gepraat worden. En dan merk je pas hoe stil stilte is. 

Na het afruimen en afwassen is er eerst een korte rondleiding door het klooster, gegeven door de gardiaan .

Hij weet heel boeiend te vertellen over het ontstaan van het klooster. 

Er mochten foto's gemaakt worden en daarom kan ik jullie ook aan de hand van foto's verslag doen. 

Een van de bijzondere plekken was de entree met het "soep" bankje. Als er vroeger vreemdelingen of bedelaars aanklopten bij het klooster werden ze daar binnen gelaten. (De rest van het klooster was voor buitenstaanders nl. niet toegankelijk). Vaak werd er om eten gevraagd en dan mochten ze gezeten op het soepbankje het eten opeten. 

Na de rondleiding gaan we weer terug naar het Clarahuis waar we zullen beginnen met het quiltprogramma van de midweek. 

De organisatrice van de midweek , José van den Bogaard, had aan de hand van foto's die er in en rond het klooster waren gemaakt, blokken ontworpen. 

Sommige blokken zijn geïnspireerd op de glas in loodramen. 

Andere zijn eenvoudiger voor de beginnende quiltsters.

 Het was de bedoeling dat je een blok uitzocht wat je aansprak en dat ging maken.

En zo gingen we aan de slag. 

Allereerst de kleuren en stofjes uitzoeken waarvan je je blok wilde maken. 

En in mijn geval duurt dat altijd best lang. Het was de bedoeling dat je vier blokken maakte met de hand. 

Halverwege de ochtend was er koffiepauze waarin we gezellig met elkaar kletsen over van alles en nog wat. 

Maar in principe was het de bedoeling dat het tijdens het quilten rustig was. Niet dat er niet met elkaar gesproken werd maar wel proberen het rustig te houden.

Toen was het alweer twaalf uur en weer tijd voor het middag gebed. Weer de wandeling naar het klooster waarbij me dit bordje opviel...

Ik als rechtgeaarde katten liefhebsters was daar wel door geïntrigeerd. Maar dat moest wachten ..... 

Na het middaggebed was er de middagmaaltijd waarbij er wel weer gesproken mocht worden. Het eten was sober maar heerlijk. Allemaal verse produkten die 's morgens uit de moestuin van het klooster waren gehaald.

Een schitterende grote moes- en bloementuin waarvan ik later meer foto's zal laten zien.

Daarna hadden we vrije tijd en ging ik het mysterie van de katten ontrafelen en zoals altijd heb ik mijn fototoestel overal bij me. 

Dus op onderzoek uit! Dan zie ik een gebouw. (Later hoorde ik dat dat de oude bakkerij was). En daar zie ik dit:

Een deur met een kattenluikje....... De deur staat op een kier dus ik ben even binnen gaan kijken. En dan zie ik het verblijf van de katten. Een kattenbak, etensbakjes. In de oude broodtrog een mandje met een lekker dekentje. En in de hoek ook nog een stoel waar ze op kunnen liggen. 

Niet veel later kom ik één van de bewoners van de oude bakkerij tegen. 

En toen was het tijd voor het middagprogramma. Heerlijk creatief bezig zijn. 

Na het avondgebed en de avondmaaltijd verrastte Wout Oosterkamp ons in de mooie kloosterkerk met een presentatie over en met klankschalen. Over wat voor invloed geluid en stilte kan hebben. Dat was zo boeiend dat voor de meesten van ons het veel te snel voorbij was. 

De rest van de avond werd weer aan quilten besteed en toen was de eerste dag al weer voorbij. En  zo waren ook de andere dagen, terwijl we steeds gemakkelijker het ritme van het klooster aannamen. 

Drie keer per dag een gebed. Daar tussendoor quilten. En wandelen in de kloostertuin. 

Of heerlijk genieten van het uitzicht bij het stiltebankje.

Veel te snel waren de dagen voorbij. 

De laatste keer alweer dat we naar het ochtendgebed gingen. 

We hadden op verzoek van de gardiaan onze werkstukken meegenomen en die werden op het altaar rond de bijbel gelegd. 

Eén van ons vertelde wat haar had geïnspireerd tijdens het werken eraan.

 Anderen vertelden hoe zij deze dagen hadden ervaren. 

Het was een heel mooi moment toen tot slot de zegen werd uitgesproken over ons allemaal. 

Een moment van verbondenheid. 

Ik heb genoten van het schitterende gebouw, de mooie tuinen, de stilte. 

Ik heb de stilte ervaren tijdens de gebedsmomenten gedurende deze dagen.  Het ritme van op vaste tijden je werk onderbreken om je te bezinnen. 

Ik heb genoten van de manier waarop we met onze hobby zijn bezig geweest. Daarbij geïnspireerd door de plek waar we waren.

 Ik heb genoten van de nieuwe mensen die ik heb ontmoet.

 De stille momenten die we met elkaar hebben gedeeld, de vrolijke momenten die er ook heel veel waren. De gesprekken die het ene moment ernstig waren en daarna weer vrolijk. Er is gelachen en gehuild. 

Heel even was ik onderdeel van een geloofsgemeenschap en alhoewel dat wennen was al heel snel een gevoel kreeg er een klein onderdeeltje van te zijn. 

 Kortom, ik heb er absoluut geen spijt van en zal zeker weer gaan als er volgend jaar (hopelijk) een vervolg aan wordt gegeven. 

Herfst

Officieel is de herfst begonnen. En dat betekent natuurlijk dat de temperatuur lager wordt, de dagen korter. De kachel weer aan gaat. Maar het betekent ook 's avonds eerder donker, lampen aan, kacheltje aan. En niet te vergeten de natuur die weer helemaal verandert. Langzaam verliezen  de bladeren aan de bomen hun kleur. En als er dan een dag is dat de zon schijnt krijg je van die schitterende beelden.
Ook de luchten zijn heel anders dan in de zomer en dat heb de afgelopen week weer een paar mooie foto's van gemaakt. Dus het thema van dit bericht is: Herfst!

Een herfstige dag

Vandaag zou het een herfstige dag worden. Regen en een graad of 16. Zo'n dag waarop op het ene moment de zon schijnt en het volgende moment felle regenbuien. En toen ik vanmorgen voor het huis stond en naar rechts keek zag ik deze dreigende wolken. Maar als ik recht vooruit en naar links keek had ik een heel ander uitzicht.

En zo is het eigenlijk de hele dag gebleven. Het ene moment dreigende wolken met de daarbij horende felle regenbui en nog geen half uur later een stralend blauwe lucht met een heerlijk zonnetje.

 Maar fris was het wel. Zeker op de momenten dat de zon niet scheen. Dus aan het eind van de middag lekker een paar blokken hout in de kachel en binnen de kortste keren was het heerlijk behagelijk.

Omdat gisteren de TV het heeft begeven. Ik bedoel het kastje van de schotelantenne. Heb ik gisteravond heerlijk oude kookboeken zitten doorsnuffelen. En mijn favorite kookboek is toch echt een heel oud boek van de moeder van DH.  En daar kwam ik een recept tegen dat mijn vader voor mij maakte toen ik nog heel jong was.
Misschien dat je al een beetje kunt raden wat het is?

 Ik denk het wel. Het zijn wentelteefjes.... Mmmmm Heerlijk.

 Voor diegenen die echt niet weten wat het is. 

Je neemt oude boterhammen.
Snijd er de korstjes van af.
Dan klop je een ei los.
Doe daar 60 gram suiker en een half theelepeltje kaneel bij. Goed door elkaar roeren.
Daar weer 3 deciliter melk aan toevoegen.
Weer goed door elkaar roeren en het mengesel in een platte schaal gieten. Daarin de oude boterhammen leggen tot ze door en door vol zijn gezogen met het mengsel.
Die boterhammen in een koekenpan goudbruin bakken.
Op een bord leggen en evt. wat poedersuiker er over heen.
Mmmmmmm en dan smullen maar.
Gegarandeerd een heerlijk winters toetje.....

Dit is hem dan......

 De nieuwe pony van kleindochter. Vorige week donderdag hebben ze hem opgehaald. Eerst twee weken op proef om te kijken of de noodzakelijke klik er is tussen pony en ruiter.
En die is er. Na een week aan elkaar wennen en wat uurtjes rustig door de bak rijden. Kijken of hij gemakkelijk is op te zadelen, rustig in de trailer te krijgen is was het maandag avond voor het eeerst samen naar de pony club. En vanmorgen had ze de eerste les.

Eerst rustig inrijden. Dan voorzichtig beginnen in draf en galop en aan het einde van de les de eerste sprongetjes. En springen dat doet hij goed, heeft er plezier in. Je kon duidelijk zien dat het een goed span is samen. En nu maar hopen dat ze nog heel lang samen kunnen zijn.
En na zo'n vermoeide les is het tijd voor een heerlijk bad. En ook dat laat de nieuwe aanwinst zonder morren toe.
Hij heeft er plezier in en kleindochter ook. En daar gaat het om.

onweer

Gisteravond lagen we net goed en wel in bed toen het onweer los barste.... En omdat onze blonde belg de laatste twee jaar steeds angstiger wordt als er geknald wordt (vuurwerk) of als het onweert lagen we eigenlijk te wachten of we hem zouden horen. En jawel hoor tegen 12 uur hield hij het niet meer. We zijn er toen maar weer uit gegaan. En eigenlijk niet allen voor hem maar ook omdat het wel erg tekeer ging. En ik ben latijd een beetje bang dat als er iets gebeurd ik niet snel genoeg ben. Dus maar weer aankleden, laarzen aan. Handtas met de belangrijkste dingen bij de hand. En zo zaten we dan tot een uur of half twee in de kamer met een hond die niet wist waar hij het moest zoeken van angst. Gelukkig zakte het onweer snel weer af maar we hebben nog een hele tijd gezeten tot de angst bij Verdi wegzakte. Om 2 uur nog maar een keer proberen en gelukkig bleef het de rest van de nacht rustig.... 

fotoshoot

Dit is Candy, de pony van onze kleindochter. Voor haar verjaardag wilde ze geen cadeau maar graag een fotoshoot van haar pony. Waarom? omdat ze langzamerhand te groot wordt voor Candy en als ze wil blijven rijden dan zal ze binnen niet al te lange tijd toch een grotere pony moeten hebben. En Candy zal dan helaas naar een nieuwe eigenaar moeten. En dat zal best pijn doen want hij was haar eerste. Haar skattie....
 En daarom de fotoshoot....
Het is een heel mooie reportage geworden. Hier een paar van mijn favorite foto's.

Morgen doet ze mee aan de regiokampioenschappen van Overijssel in het onderdeel dressuur. En dat wil ik wel heel graag meemaken. En dan heel stilletjes droomt oma van een kleindochter die daar heel goed in wordt...... Maar ja wat wil je als net een paar dagen eerder tijdens de olympische spelen Nederland zilver heeft gehaald. Wat waas dat genieten.... Maar morgen zal ik nog meer genieten van mijn kleindochter dat weet ik zeker.

Even terug in de tijd.....

Deze foto kwam ik tegen...... Alweer heel wat jaartjes geleden gemaakt maar toch waard om te laten zien.
Een zonnige dag en de baas zit lekker te lezen met Doerak naast zich. En dan kom ik er aan met het fototoestel. Nou daar was Doerak niet van gediend. Panisch werd hij ervan en dat is goed te zien op onderstaande foto's. (dubbel klik om de foto te vergroten).